Корд ба дили Додоҷони Атовулло

Хабари нохуш, аламовар, дарднок ва ноумедкунанда. Дар маркази Маскав ба дили журналист корд задаанд. Ба диле, ки барои ватанаш ва мардумаш месӯзад. Ба диле, ки худ пур аз дард аст. Ба дили аз дардҳо раҳгумрафта ва бепаноҳи Додоҷони Атовулло.

Корд. Ду зарбаи пайиҳам. Ман лаҳзаҳои дард кашидани ӯро дидаам. На як бору ду бор. Он лаҳзаҳои сахту сангини рӯзгорони талху тираи солҳои нооромро, ки дили ҳамаи моро шӯру шавқ ва умеду бовар тарк мекарду ҷояшро дард, андӯҳ ва яъс мегирифт. Дарди бархе то ба андозаи бефарқӣ афзуд. Дарди дигаре ба дардчаҳои хурди зиёд тақсим шуд, ки ӯро фурӯ бурданд. Савумиро Худо асири обу дона кард ва дард ӯро тарк намуд. Вале он дард Додоҷонро тарк накард, ҳарчанд лаҳзаҳое пеш омада буд, ки фишори дард коҳиш ёбад ё обу дона бартарӣ ёбад. Оре, дард кашиданҳои ӯро дидаам. Дард кашиданҳои бесадо ва беашки ӯро дидаам, ки чеҳраашро каҷ ва рӯяшро турш мекард.

Аммо ҳоло фикри густохонаеро шайтон ба дили ман меандозад, ки ин дафъа дар чеҳраи Додоҷон дард рӯ назад. Вай рӯй турш накарду дандонҳояш ҳам зиреҳ наафтод. Вай зарбаҳои қотилшавандаро бо лабханд пешвоз гирифт, ҳамон гуна ки дармондае наҷотбахши худро пешвоз мегирад. Биё, ҷонам, бизан ва маро аз ин ҳама дарду машаққату ғурбат раҳо кун. Зиндагӣ барояш маънои худро гум карда буд ва аз мардуми хеш озурда буд, ки дигар рӯҳу маҷоле барои тапиш ва ҷадал надоранд. Ин буд, ки ҳама гуна тарсро аз вуҷуди ӯ берун андохта буд. Тарсро касе метавонад рад кунад, ки ғуломро аз вуҷуди худ қатра-қатра фишурдаву берун ғиҷ карда бошад.

Зери теғи ҷарроҳ шояд афсӯс мехӯрд, ки кордзан ҳам ҳаваскори тарсуе ва буздили ношуде буд…

Ин ҷумлаи хабаргузориҳо манзарасоз аст: “Вақте ки Атовуллоев ба ин ҷо омад ва паси мизе интизор менишаст, шахсе, ки симои осиёӣ дошт, ба сӯи давид ва ду бор ба ӯ корд зад.”

Худоё, наход ҳамватанаш бошад? Пас ӯ нишаста буду кордзан росто? Чӣ чизе буд, ки дасти ӯро ба задани ин корд ҳаракат дод? Дасти ларзони дили кӯчак ва ларзон. Ба гуфтаи дигар, ӯ бархостааст, то салом кунад. Бо ҳамватани худ. Ҷойи “алейк” — зарбаҳои корд. Пизишкон гуфтаанд, ҳарчанд ҳамлавар дили Додоҷонро нишон гирифта буд, ба шуш ва ҷигари ӯ корд зад. Дил наҷот ёфт. Иншоаллоҳ, Додоҷони Атовулло, аз ин ҳамла ҳам зинда берун меояд ва ҳамчун муҷассамаи яктои зидди зулму зӯроварӣ боз солҳои зиёде барои аҳдофи худ мубориза мекунад ва як рӯз ба орзуҳояш низ мерасад.

Бешубҳа, дар ин роҳи дарози пуршебу фароз вай иштибоҳҳо ҳам кардааст, баъзан носуфта ҳам гуфтааст, аммо иштибоҳҳояш ҳам самимонаанд, комёбиҳояш низ. Ман Додоҷони журналистро дӯст медорам ва эҳтиром мекунам. Дар сиёсат кас маҷбур мешавад, гоҳе ба хашму эҳсосот роҳ диҳад ва дар сатҳи рақибонаш рафтор кунад, сиёсат кори поке нест, аммо журналистика саҳнаест, ки ту ҳастиву хонандаи донотар аз ту, ту хонандаатро дӯст медорӣ ва хонандаат туро. Вале бо ин ҳама ӯ чизе дорад, ки ҳеҷ каси дигар надорад. Он чист, шояд худаш ҳам надонад. Қотили ноком шояд ҳамин чизро мехост аз ӯ рабояд. Натавонист. Худо меҳрубон аст. Худо бандагони самимияшро дӯст медорад ва ҳифз мекунад.

Яке аз навиштаҳои ӯро ин ҷо меорам, то дониста шавад, ки корди шахси бераҳм ва ноҷавонмард чӣ дилеро ҳадаф гирифта буд:

 МАРГИ МУДҲИШ ДАР ҒУРБАТ

“Ҳодисаҳое ҳастанд, ки гуфтани онҳо сахт аст, вале нагуфтани онҳо ба маротиб сахттар.” Бо ин ҷумла сар кардааст, журналисти шинохтаи тоҷик Додоҷони Атовулло мақолаи худро дар нашрияи “Газета”, чопи Маскав. Ҷумлае, ки хитобаи машҳур ва шоиронаи тоҷикиро ба ёд меорад, ки “бигӯям, забонам сӯзад, нагӯям, ҷонам.”

Ин нидои муаллиф замоне баланд мешавад, ки аз сӯхтани 9 ҷавони тоҷик дар як анбораки чӯбӣ дар Долгопруднии Маскав мегӯяд. “Инҳо тоҷиконе буданд, ки дар ҷустуҷӯи пораи нон аз кишвари фақири худ рафтанд, пораи ноне ёфтанд ва марги пурдарде низ.”

Муаллиф менависад, корфармоён муҳоҷирони тоҷикро баъд аз рӯзи дароз ва сангини кор дар чунин кулбаҳои нимдошти чӯбӣ қуфл мекунанд, то ки беҳуда ба кӯча набароянд ва ба дасти милиса наафтанд. Ва милиса ҳам гумон нахоҳад кард, ки дар паси дарҳои қуфлзада одамон ба сар мебаранд. Биноан, вақте сӯхтор ба амал омад, касе аз мардикорон наҷот ёфта натавонист. Дар аз берун маҳкам буд. «Андарун аз тоҷикон ҳашт кило устухони сӯхта боқӣ монд.»

“Муҳоҷирон аз оташ онгуна наметарсанд, ки аз милиса.” Дар бозори Черкиз милиса Искандар Саидовро онгуна латукӯб кард, ки тоб наовард ва ҷон дод.

Додоҷони Атовулло менависад, ки ҷасади ваҳшатангези ҷавони тоҷик ҳазорон ҳамватани ӯро такон дод. Онҳо хостанд, ба нишони эътироз як раҳпаймоии сукутомез барпо кунанд. Вале шабонгоҳ милиса ба хуфтгоҳи муҳоҷирон ҳамла кард ва 277 нафари онҳоро ба сармои қаҳратун ронд. Яке аз онҳо бо номи Нодир ба муаллиф гуфтааст: “Тамоми шаб моро бо либоси таҳ нигаҳ доштанд. Баъд аз ҳар кадом 500-рублӣ гирифта, сар доданд. Ҳафт километр пиёда то бозор омадем. Сармои сахт буд. Дар паҳлуи ман муаллими қишлоқамон қадам мезад, мегирист ва такрор мекард: “Чаро? Чаро?”

Дар поёни мақолаи худ дар нашрияи “Газета” (22-юми феврали соли 2006) Додоҷони Атовулло менависад, ки ҷомеаи Маскав ба ин рӯйдодҳо эътиборе надод. Ин ҳам дар ҳоле ки аҳли ин ҷомеа бо шӯру шааф ба кӯшиши манъ кардани раҳпаймоии ҳамҷинсбозон мухолифат мекунад ва ё латукӯби чанд шаҳрванди Русияро дар Лаҳистон ба боди танқиду эътироз гирифтааст ва батакрор аз арзишҳои башарию аврупоӣ ҷор мезанад. ” Фоҷиаи тоҷикон (дар ин зимистон аз Маскав ва вилояти он 38 ҷасад ба Тоҷикистон фиристода шуд) ба дили касе асар накард. Оё ахлоқи аврупоӣ дар ин бора ба чӣ назар аст?”

Муаллиф мегӯяд, бисёриҳо фикр мекарданд, ин рӯйдодҳо сабаби сафари фавқулоддаи президенти Тоҷикистон ба Маскав мешавад, вале ӯ ба ин кор вақт надошт. “Ва эълони Соли тамаддуни ориёиву харҷи сармоя ба ин маърака дар баробари саргардонии беш аз як миллион нафар тоҷик дар ғурбат касеро ба ташвиш намеорад. Онҳо дар ватан одамони зиёдатӣ буданд ва дар ин ҷо низ.”

Нишонии матлаб: http://centrasia.org/newsA.php4?st=1140598680

Advertisement