Сиёҳторик — 4

Самимона сипосгузорам аз ҳамаи онҳое, ки бо номаҳо ё ишораҳои хеш ба ман ёрӣ ва нерӯ медиҳанд, то кореро, ки сар кардаам, ба поён расонам. Онҳо бароям ҳолати гуфтугӯи зиндаро меофаранд, ки медонам, барои кӣ ва чаро ин ҳамаро менависам. Ман бо сипоси бекарон ҳузури ҳар яки Шуморо ҳангоми навиштан ё веросторӣ ҳис мекунам. Аммо боз ҳам интизори назарҳои танқидгарона боқӣ мемонам. Бигзор дӯстон бизананд табарвор…

Офтоби сиёҳторик – 3

Ин қисмат аз достон хеле ба осонӣ навишта шуд, зеро онро на ман, балки қаҳрамонони ҳикоя худ “навиштанд”. Хотираҳои нависандаеро хонда будам, ки мегуфт, заҳмати аслии ӯ ба офаридани персонажҳо сарф мешавад ва идомаи кораш сабук аст, зеро қаҳрамонони асар дигар худ ба ҳаракат меоянд ва достонро ба вуҷуд меоранд. Ин муаллиф мегуфт, кор ба дараҷае мерасад, ки ӯ дигар назорате ба ҳаёти қаҳрамонон надорад ва наметавонад, ба таври маҷбурӣ сарнавишти онҳоро муайян кунад.

Сиёҳторик – 2

Дар ду бахши гузаштаи достон шиносоии ҷавоне сар шуд, ки кадом нақшаи пинҳоне дорад дар фазои як деҳаи ваҳмзада аз қатлу куштор. Инчунин ошноии хонанда бо се симои дигар оғоз ёфт – амаки Ҷалол, генерали “мардумӣ” Қурбон ва додари қаҳрамони асосӣ — Нозим. Дар ду бахши нав шиносоӣ амиқтар меравад ва воҳимаи ҷанг бештар мешавад. Ҳама гуна шарҳи Шумо бароям дилнишин аст, махсусан танқидҳо…

Падруд, Олими Искандарӣ…

Овозхони бузурги тоҷик Олими Искандарӣ (Олим Бобоев) писари Искандари Танбӯрӣ, рӯзи 8-уми феврали соли 2012 дар синни 54-солагӣ дар шаҳри Душанбе аз ҷаҳон чашм пӯшид. Ҳунарманди асиле аз миён рафт, ки натавонист, баъд аз ҷанги Тоҷикистон дубора ба худ ояд ва ба пайроҳаи худ идома диҳад. Шахси ҳассосе, ки захмҳои равонияш дигар шифо наёфт ва марди боғуруре, ки натавонист, сари тамаллуқ ва замонасозӣ хам кунад…

Офтоби сиёҳторик

Ду қисмати аввали ҳикояи “Офтоби сиёҳторик ё Ҷанги ду деҳа”-ро, ки аз 7 қисм иборат аст, ба хонандагони азиз пешкаш мекунам ва умедворам, назари худро ба оғозномаи ин қисса баён кунанд. Нақшаи ман ин аст, ки дар силсилаи достонҳои кӯтоҳ солҳои ҷангу нооромии ватани азизамонро ба тасвир гирам. Ҷӯёи он набошед, ки ин ё он тараф ва ё афродро ба чизе гунаҳкор хоҳам кард. Ман фақат мехоҳам, дардеро, ки аз он айём ба дил мондааст, берун бирезам ва эй кош, битавонам, аз он бираҳам.