Сиёҳторик. Поёни достон

Сахт буд поёни кор. Оғозидан ҳамеша осон аст, ба анҷом расондан мушкил. Узр, ки бархе аз Шумоёни азизро интизор нигаҳ доштам. Бахшҳои поёниро чанд бор навиштам ва ба назарам, ин анҷом беҳтарин аст. Касе танқиде накард. Роҳнамоие низ. Шояд интизор будед, ки ҳама чиз то охир гуфта шавад? Инак, майдон аз Шумо. Достон аз ҷое сар шуд ва дар ҷое ба охир расид. Ҳоло бигӯед, ки чӣ назар доред.

Сиёҳторик — 4

Самимона сипосгузорам аз ҳамаи онҳое, ки бо номаҳо ё ишораҳои хеш ба ман ёрӣ ва нерӯ медиҳанд, то кореро, ки сар кардаам, ба поён расонам. Онҳо бароям ҳолати гуфтугӯи зиндаро меофаранд, ки медонам, барои кӣ ва чаро ин ҳамаро менависам. Ман бо сипоси бекарон ҳузури ҳар яки Шуморо ҳангоми навиштан ё веросторӣ ҳис мекунам. Аммо боз ҳам интизори назарҳои танқидгарона боқӣ мемонам. Бигзор дӯстон бизананд табарвор…

Офтоби сиёҳторик – 3

Ин қисмат аз достон хеле ба осонӣ навишта шуд, зеро онро на ман, балки қаҳрамонони ҳикоя худ “навиштанд”. Хотираҳои нависандаеро хонда будам, ки мегуфт, заҳмати аслии ӯ ба офаридани персонажҳо сарф мешавад ва идомаи кораш сабук аст, зеро қаҳрамонони асар дигар худ ба ҳаракат меоянд ва достонро ба вуҷуд меоранд. Ин муаллиф мегуфт, кор ба дараҷае мерасад, ки ӯ дигар назорате ба ҳаёти қаҳрамонон надорад ва наметавонад, ба таври маҷбурӣ сарнавишти онҳоро муайян кунад.

Сиёҳторик – 2

Дар ду бахши гузаштаи достон шиносоии ҷавоне сар шуд, ки кадом нақшаи пинҳоне дорад дар фазои як деҳаи ваҳмзада аз қатлу куштор. Инчунин ошноии хонанда бо се симои дигар оғоз ёфт – амаки Ҷалол, генерали “мардумӣ” Қурбон ва додари қаҳрамони асосӣ — Нозим. Дар ду бахши нав шиносоӣ амиқтар меравад ва воҳимаи ҷанг бештар мешавад. Ҳама гуна шарҳи Шумо бароям дилнишин аст, махсусан танқидҳо…

Офтоби сиёҳторик

Ду қисмати аввали ҳикояи “Офтоби сиёҳторик ё Ҷанги ду деҳа”-ро, ки аз 7 қисм иборат аст, ба хонандагони азиз пешкаш мекунам ва умедворам, назари худро ба оғозномаи ин қисса баён кунанд. Нақшаи ман ин аст, ки дар силсилаи достонҳои кӯтоҳ солҳои ҷангу нооромии ватани азизамонро ба тасвир гирам. Ҷӯёи он набошед, ки ин ё он тараф ва ё афродро ба чизе гунаҳкор хоҳам кард. Ман фақат мехоҳам, дардеро, ки аз он айём ба дил мондааст, берун бирезам ва эй кош, битавонам, аз он бираҳам.

Блог ё Фейсбук?

Вақте блогнависиро сар кардам, кори нависандагиям ақиб афтод. Агар ҳар сол 3-4 достони кӯтоҳ эҷод мекардам ва навиштани ду қиссаву як румонро камобеш идома медодам, порсол ба ҷуз аз ду ҳикоя чизе нанавиштаам. Вақте сари онҳо менишастам, шайтон ба гӯшам мегуфт, “нигоҳе ба блогат бикун, касе паём фиристодааст.”

Озори Зафари Мирзоён

Ҷустори ахир дар торнигори Зафари Мирзоён, ростӣ, маро такон дод. Ҳарфи дилаш буд, ки дили маро ҳам ба дард овард. Аммо барои бисёре аз мардумони мо номаи ахири ӯ шояд “бечоранолӣ” ё “ҷоҳталабӣ” шумурда шавад. Мардуме, ки садсолаҳо зери зулм ба сар бурдааст, камтарин ҳақталоширо  “ношукрӣ” унвон мекунад. Аммо ҷаноби Мирзоён комилан барҳақ садо баланд кардааст ва ҳадафаш чизе ҷуз адлу инсоф нест.

Андаруни як шумхабар

Субҳи имрӯз аз хабари марги Сафармуҳаммад Аюбӣ, шоир ва драмнависи саршиноси тоҷик сахт афсурда шудам. Ёдаш ба хайр, чеҳрааш пеши назарам омад ва хотираҳое дар зеҳнам зинда шуд, аммо аҷабам омад, ки дилам холӣ буд. Мо мехостем, бо ҳам дӯст бошем. Мехостам, аз як сайёра, як ватан, як диёр бошем…

Ҳабиб Саид: “Мо зодагони ишқем…”

Худнамоӣ ба бисёре аз блогҳо хос аст, вале торнигори тоҷикиву русии нависандаи тоҷик Ҳабиб Саид бештар оламнамоӣ дорад, то шиносоӣ ва таъкид бар ҳувияти худаш. Аммо, албатта, ботини зебои ӯ, муҳаббати бекаронаш ба Тоҷикистон дар ҳар навиштааш худ ба худ ҳувайдо мегардад. Шиори блоги ӯ ин аст: “Мо зодагони ишқем, мо худи ишқем ва ба оғӯши ишқ меравем.” Андарзи як сӯфимашраби муосир.

Баҳории рафта, барнамегардад, дареғ…

Дирӯз бунёдгузори жанри фантастикаи тоҷик, устод Абдумалик Баҳорӣ, ин ҷаҳонро ба имрӯзиён гузоштанду рафтанд. Дареғо, натавонистам, лаҳзае тобути ин шахси соҳибдил ва нерӯсириштро сари китф дошта бошаму кафи хоки поке ба рӯи қабрашон бигузорам. Ин аст азоби алими фарзандони роҳдур. Ба хона омадаму дуое барои равони эшон хондам ва нишастаму аз умри бобаракати эшон ёд кардам.

Фариштаи барфӣ

Ба додари азизам, Илҳомҷон ин достони кӯтоҳ чандон писанд наомад. Менависад, ҳадаф нофаҳмост ва ҷузъиёт зиёд. Яъне пурҳарфии бемаъно. Бори дигар онро хондам ва андаке веросторӣ кардам. Соле ки ин достон дар “Адабиёт ва санъат” нашр шуда буд, чанд номаи гарме аз хонандагон гирифта будам, аз ҷумла аз Адолатҷӯи Ашкрез, ки тақрибан ҳамсоли Илҳомҷон аст. Нафаҳмидам, чаро ба яке аз онҳо хеле писанд омад ва ба дигаре хеле нописанд.

Сагзистон

Андешаи навиштани ин достон ҳанӯз замоне пайдо шуд, ки дар Гардези Афғонистон ба ҳайси тарҷумони ҳарбӣ кор мекардам. Вале рӯи коғаз овардани он бисёр сахт буд ва се дафъа навиштаву ноумед шудаву аз баҳраш гузашта будам. Нусхаи охирини он ҳамроҳи ҳамаи бойгониям дар солҳои ҷанг дар Душанбе ба ғорат рафт. Танҳо соли 1996 дубора ба он баргаштам ва ин ҳама сол аст, ки онро менавиштам. Гумон набояд кард, ки он танҳо саргузашти як саги бечора аст. Ва “Сагзистон” ҳам номи қадимии Сиистон, зодгоҳои Рустам аст.