Озори Зафари Мирзоён

Ҷустори ахир дар торнигори Зафари Мирзоён, ростӣ, маро такон дод. Ҳарфи дилаш буд, ки дили маро ҳам ба дард овард. Аммо барои бисёре аз мардумони мо номаи ахири ӯ шояд “бечоранолӣ” ё “ҷоҳталабӣ” шумурда шавад. Мардуме, ки садсолаҳо зери зулм ба сар бурдааст, камтарин ҳақталоширо  “ношукрӣ” унвон мекунад. Аммо ҷаноби Мирзоён комилан барҳақ садо баланд кардааст ва ҳадафаш чизе ҷуз адлу инсоф нест.

Банди ҷудоиандоз

Раисиҷумҳури Тоҷикистон, Эмомалӣ Раҳмон, дар нишасти, ба гуфтаи худаш, “аҳли ҷамоатчигӣ”, бори дигар, ин дафъа бо дағдағаи бештар аз тарҳи пешниҳодии худ – “масъулияти оила дар таълиму тарбияи фарзанд” ҳимоят кард. Ин як сигнал ба Маҷлиси намояндагон аст, ки тарҳро бе чуну чаро ба қонун табдил диҳанд.

Оташаке нест?

Фикр мекунам, як бори дигар низ навишта будам, ки дар бист соли охир рӯҳи миллии мардуми тоҷик шикаста шуд. Имрӯз, вақте матлаби ҳамкорам Ҳарамгули Қодирро дар торнамо мегузоштем, боз ин андеша ба зеҳнам омад. Ин бор як пайомади рӯҳи шикастаро дидам.

Наврӯзи дардомез

Наворҳои видео хосияти аҷибе доранд. Онҳо агар туро ба ширкаткунандаи рӯйдод табдил надиҳанд, дастикам ба шоҳиди зиндаи воқеа мубаддал мекунанд. Гузоришҳои видеоии ҳамкоронам Бароти Юсуфӣ ва Фирӯз Баротовро дар торнамои “Озодӣ” медидаму фикр мекардам, Наврӯзро дар ватани азизамон, дар Тоҷикистон пешвоз гирифтам. Он ҷо будам. Дар байни мардум будам.

Андаруни як шумхабар

Субҳи имрӯз аз хабари марги Сафармуҳаммад Аюбӣ, шоир ва драмнависи саршиноси тоҷик сахт афсурда шудам. Ёдаш ба хайр, чеҳрааш пеши назарам омад ва хотираҳое дар зеҳнам зинда шуд, аммо аҷабам омад, ки дилам холӣ буд. Мо мехостем, бо ҳам дӯст бошем. Мехостам, аз як сайёра, як ватан, як диёр бошем…

Замини моро ба Чин доданд

Бархе аз блогнависон ва расонаҳои ҳамагонӣ ин иқдомро як рӯйдоди камназири садаи 21 номиданд ва суол гузоштаанд, ки чаро дар муқобили чунин гузашти сангин кишвари бе ин ҳам кӯчак ва фақир чизе ба даст наовардааст. Чанде аз торнамоҳо ҷузъиёти баҳс дар Маҷлиси намояндагони Тоҷикистонро ба нашр расондаанд.

Нукоте дар бораи амнияти миллӣ

Як сиёсатшиноси тоҷик боре барҳаққу нишонрас гуфта буд, ки барои ҳукумати Тоҷикистон масъалаи амният дар ҷои аввал аст. Табъан ҳар ҳукумате амнияти қаламрав ва мардумашро дар садри вазифаҳои худ қарор медиҳад ва бе амният дар ҳеч риштаи дигаре наметавон пеш рафт. Таҳдид ба амният таҳдид ба истиқлолият ва ҳастии давлат аст.

Афсуни Ленин

Аҷаб тазоде! Дар шаҳри Пушкини наздикии Санкт-Петербург (Ленингради пешина) ҳайкали Владимир Ленинро тарконданд, дар зодгоҳаш Симбирск ва дар Калининград бар сари ин ҳайкал мум рехтанд ва дар рӯзҳое, ки ин хабарҳо ба гӯш мерасид, аз тарси эътирози коммунистону коммунистмаобон муҷассамаи доҳии террористонро дубора дар шаҳри Кӯлоб устувор карданд.

Иди гузаштан аз худ

Имрӯз дар Тоҷикистон аз Иди Қурбон таҷлил мекунанд. Ҳарчанд мардуми мо садҳо сол ин идро дошт, дар замони Шӯравӣ таҷлил аз он мамнӯъ буд ва кормандони амниятии СССР намозгузорони рӯзи идро ба ҳабс мегирифтанд. Онҳое ки дар намози бомдоди рӯзи ид ширкат мекарданд, агар мансабдор мебуданд, аз мақоми хеш маҳрум гашта, ҷовидона ба “феҳрасти сиёҳ” меафтоданд. Танҳо дар соли 1991 бо ташаббуси Ҳоҷӣ Акбар Тӯраҷонзода Иди Қурбон якҷо бо Иди Рамазон ба сафи ҷашнҳои расмии Тоҷикистон шомил шуданд.

IRS – ақл, хирад ва шарафи замони мо

Имшаб Шабакаи аввали телевизиони Точикистон мадҳияи аҷибе пахш кард. Ин бор мадҳу сано ба роҳи пулакӣ хонда шуд. Тақрибан зиёда аз 10 бор такрор ба такрор гуфта шуд, ки роҳи пулакӣ чӣ андоза барои мардум судманд аст ва мояи рушду пешрафти иқтисодиёту ҳаёту мардум мешавад. Ва зиёда аз ин борҳову борҳо гуфта шуд, ки ширкати IRS (Инновейтив Роуд Солюшнз) барои нигаҳдории “сатҳи баланди хизматрасонӣ” дар роҳи Душанбе – Фотеҳобод (набояд Чанак гуфт) чӣ андоза хидмати бузург мекунад.

Бахтнома ё тахтнома?

Бардошти ман аз Рӯзи Қонуни асосии Тоҷикистон (6-уми ноябр) ин аст, ки мардуми мо ҷойгоҳи ин санади бунёдии кишвари худро ба хубӣ намешиносанд ва ё ба дараҷае аз он дилсард шудаанд, ки ин пойдевори бинои ҳаёти хешро аз як қоғази одии дурӯғин зиёд намедонанд. Сӯҳбатҳо аз Сарқонуни кишвар асосан умумӣ ва расмӣ буданд, кам касон ба он таваҷҷӯҳ доранд, ки Рӯзи Қонуни асосӣ аз идҳои дигари мардуми мо зиёдтар асту камтар не.

Имолаи* имло

Атои сиёсатмадоронро ба лиқояшон бахшед, ки аз онҳо бӯи умед нест. “Кишвару ҳаёти наве месозем,” – гуфтанду коре карданд, ки доштаҳои худро ҳам аз даст додем. Акнун бо тамоми нерӯ ба пеш ҳаракат мекунем, то ба гузаштаи худ бирасем. Давлатмардон як тараф, ҳоло донишмандони мо эълони навсозии забони моро кардаанд. Тарси ман ин аст, ки мабод онҳо корномаи ҳукуматдоронро такрор кунанд.