Мағзи digital

Пешрафти фанновариҳои иттилоотӣ боз чӣ коре бо журналистика хоҳад кард? Ба фикри ман, он рӯз дур нест, ки кас битавонад, хабар ё мақолаашро ба ройона (компютер) дикта ё ҳиҷҷа кунад ва ройона онро бинависаду тасҳеҳ ва веросторӣ кунад ва дар они воҳид ба чанд забон баргардонад.

Бори дигар дар бораи имло

Баҳсе, ки аз “Имолаи илмо” бархост ва махсусан равиши ғалати он ва ҳам пуштибонии тарафгиронаи як ҳамдиёри раиси Кумитаи забон ва истилоҳоти назди ҳукумати Тоҷикистон маро водор кард, бори дигар ба ин мавзӯъ баргардам ва гумону шубҳаҳои бепояи дӯсти азизро, ки тамоми баҳсро бар сари маҳал бурду гумон дорад, ҳама мисли худаш маҳалгароянд, баҳам занам.

Имолаи* имло

Атои сиёсатмадоронро ба лиқояшон бахшед, ки аз онҳо бӯи умед нест. “Кишвару ҳаёти наве месозем,” – гуфтанду коре карданд, ки доштаҳои худро ҳам аз даст додем. Акнун бо тамоми нерӯ ба пеш ҳаракат мекунем, то ба гузаштаи худ бирасем. Давлатмардон як тараф, ҳоло донишмандони мо эълони навсозии забони моро кардаанд. Тарси ман ин аст, ки мабод онҳо корномаи ҳукуматдоронро такрор кунанд.

Тасвири “секс” ва марзи одоб

“Шумо хеле беодобона навиштаед. Махсусан дар бобати муносибати зану мард ва ё тасвири ҷисми зан.” Чунин навиштааст бонуи азизе дар мавриди китобчаи ман “Каме латра”, ки соли 2007 дар нашриёти “Деваштич” дар Душанбе ба теъдоди 500 нусха ба табъ расид.

Бо иҷозаи муаллифи ин нома ва ҳам хонандаи дигаре посухро аз тариқи торнигор пешниҳод мекунам.

“Боришот бориданд”

Чанде пеш як намояндаи Маркази ҳавошиносии Тоҷикистон дар сӯҳбати телевизионӣ роҷеъ ба селу обхезӣ дар кишвар мехост, бигӯяд, “борон зиёд борид” ё “бориш зиёд шуд”, вале ғалатеро, ки шояд аз касе омӯхта буд, батакрор ба забон овард: “боришот зиёд бориданд”, “боришот бориданд”.

Адабиёт дар ҳоли мурдан аст?

Номаҳои нависандаи тоҷик Қодири Рустам ҳамеша нукоти муҳиму ҷолиб, хотирмон ва ибратомӯз доранд. Ба вижа, наметавон аз номаи ахири ӯ осон гузар кард. Вай рукуди феълӣ дар Тоҷикистонро ба дур шудани мардум аз китобхонӣ, андеша ва маърифат бастагӣ медиҳад. Бемаърифатӣ дар навбати худ ҳама гуна эҳтиёҷ ба андешаро аз байн мебарад. Ин ҳам дар ҳоле ки андешидан шарти аввали инсон будан аст.

Як наврузии дигар аз устод Шакурӣ

Намедонам, шаҳрдории Душанбе ба устод Муҳаммадҷон Шакурӣ кӯмак карда бошад, ки манзили худро иваз карда, аз заҳу рутубат ва сардии тоқатфарсои табақаи аввал наҷот ёбад, аммо имрӯз устодро дар хонаи наве дидам, дар манзили интернетӣ, ки дараш ба тамоми ҷаҳон боз ва тамоми ҷаҳон аз они ӯ. Торнамои наве, ки осори донишманди бузурги тоҷикро ба аҳли ҷаҳон тақдим мекунад. Муборак бодо, устоди азиз.

Достони сафари Бухоро (Бахши 2)

Вақте қатори мошинҳои мо аз кӯчае дар деҳаи Маҳаллаи Боло мегузашт, Ҳазрат Сабоҳӣ ба мо хонаеро нишон дод, ки Садриддини Айнӣ солҳои бачагияшро он ҷо гузарондааст. Дархости моро ба зиёрати ин манзил ва ҳам деҳаи Соктаре роҳбаладонамон бо баҳонаи тангии фурсат напазируфтанд. Аз алам ин кӯчаи пурдарахт ва дарвозаҳои мунаққаш ҷовидона дар ёди ман монд. Вале беш аз ҳама “девори Бухоро” хотирнишин буд.

Ёдбуди сафари Бухоро ва Самарқанд

Хотираҳои ин сафар дар лаҳзаҳои гуногун тикка-тикка ба ман бармегаштанд, аммо чун тасодуфан аз миёни китобу коғазҳо дафтарчаи қайдҳои ондаврагиамро ёфтам ва чашмам ба номҳову таърихҳо афтод, гӯё дубора худро дар ин ду шаҳри бузурги ниёкон ҳис кардам ва ҳар сонияи он сафари хуршедиро дигарбора ба сар бурдам.

Шакар, шево, ширин ва шоирона

Бист сол пеш дар ҳамин рӯз Шӯрои Олии Тоҷикистон забони тоҷикӣ (форсӣ)-ро забони давлатӣ эълон кард. Пас аз муборизаҳои шадид ва баҳсу кашокаши дароз аз майдону кӯча гирифта, то долонҳои ҳукумат. Вале чаро 20 сол ҳам ба иҷро шудани он кифоят накард?

5. Таърихчаи Қонуни забони давлатӣ

Вақте ки вакилони порлумони Тоҷикистон вожаи “форсӣ”-ро аз Қонуни забон берун ронданд, Акбари Турсон дар Душанбе набуд. Як гурӯҳ аз аҳли илму фарҳанг назари интиқодиашонро қаламӣ карда, дар матбуот интишор доданд. Ва азбаски муаллифони нома мавкеъ ва назари Акбарро нағз медонистанд, номи ӯро ҳам илова карданд. Акбар аз онҳо ташаккур кард…

Муҳаммадзамони Солеҳ — ганҷи ношинохта

Худоё, равонаш шод кун, инсони хирадманд, парчамдори озодагон, нависандаи тавоно ва ганҷи ношинохтаи мо — Муҳаммадзамони Солеҳро, ки хабари марги нобаҳангомаш дилҳоро ба хун нишонд. Бархе аз андешаҳоямро ман дар рӯзи шуми хабари маргаш дар сомонаи Радиои Озодӣ навишта будам.