Падруд, Олими Искандарӣ…

Овозхони бузурги тоҷик Олими Искандарӣ (Олим Бобоев) писари Искандари Танбӯрӣ, рӯзи 8-уми феврали соли 2012 дар синни 54-солагӣ дар шаҳри Душанбе аз ҷаҳон чашм пӯшид. Ҳунарманди асиле аз миён рафт, ки натавонист, баъд аз ҷанги Тоҷикистон дубора ба худ ояд ва ба пайроҳаи худ идома диҳад. Шахси ҳассосе, ки захмҳои равонияш дигар шифо наёфт ва марди боғуруре, ки натавонист, сари тамаллуқ ва замонасозӣ хам кунад…

Кто же встретил девушку?

Знаменитая на весь бывший Советский Союз песня «о главном», написанная на слова устода Мирзо Турсунзаде ныне звучит на широких просторах инета, но называется то азербайджанским, то армянским, а то и вообще восточным фолклорным произведением. Разумеется, каждый хочет заявить, что именно он встретил девушку. Но все таки, кто же встретил ее на самом деле?

Д и Ю. Как это было.

Бывает, напишешь от души, но потом долго ищешь иллюстрацию для блога. Иногда приходится идти на разные ухищрения эпохи фотошопа и Гугла. Два с половиной года назад написал политическую песнь «Без границ. Юлдуз и Далер спели дуэтом», которая, спасибо друзьям и единомышленникам, пошла гулять из сайта в сайт по миру. Не было у меня совместной фотографии двух замечательных певцов.

Кашшофи сирри садо

Ҳай дареғ, ки рӯзи панҷшанбе дар пойтахти кишвар набудам. Агар он ҷо мебудам, ҳатман ба Осорхонаи Гурминҷ Завқибеков мерафтам ва аз дидори Далери Назар баҳра мебардоштам. Таронаҳои нави ӯ ва ҳунари дӯстони ҷавонашро медидам. Шоҳиди он мешудам, ки чӣ гуна созҳои тамоми умр гирдовардаи устод Гурминҷ дар дасти афроди боҳунар ба садо меомаданд.

Ямшиков ва забони фарҳанг

Телевизиони РТР-Планета имшаб филми мустанадеро аз ҳаёти Савва Ямшиков намоиш дод, ки тавонистааст, ҳазорон ёдгориҳои калисои русро ҳифзу эҳё кунад ва пеши чашми миллионҳо нафар бигузорад. Сарнавишти як шахси нодир, ки дар баробари фишори замони коммунистӣ барои ҳифзи мероси фарҳангӣ ва ҳунарии Русия қад алам кунад. Ҳар бор чунин мустанадҳоро бинам, ба қадршиносии русҳо аз афроди бузургашон ҳасад мебарам.

Озори Зафари Мирзоён

Ҷустори ахир дар торнигори Зафари Мирзоён, ростӣ, маро такон дод. Ҳарфи дилаш буд, ки дили маро ҳам ба дард овард. Аммо барои бисёре аз мардумони мо номаи ахири ӯ шояд “бечоранолӣ” ё “ҷоҳталабӣ” шумурда шавад. Мардуме, ки садсолаҳо зери зулм ба сар бурдааст, камтарин ҳақталоширо  “ношукрӣ” унвон мекунад. Аммо ҷаноби Мирзоён комилан барҳақ садо баланд кардааст ва ҳадафаш чизе ҷуз адлу инсоф нест.

Табрики театри тоҷик

Матлабе, ки бо дархости як маҷаллаи англисизабон дар бораи Тоҷикистони азиз навиштам, ниҳоят нашр шуд. Ман як риштаро баргузидам, ки нишонаҳои рушди решаӣ дорад. Рӯйдодҳои фарҳангии чанд соли охир намоиш доданд, ки театри миллии тоҷик решаҳои қавитар дошта ва бо расидани камтарин об, ҳатто оби борон, шоху барги он сабзу сарзинда шуд.

Қаламрави Маҳбуби Ганҷаалӣ

Маҳбуби Ганҷаалӣ, номи аслияш Абдулазизи Восеъ, дар шабакаи ҷаҳонии интернет қаламрави рангини худро дорад. Ҷое кӯҳу адир, ҷое боғу гулистон. Майдони аспдавонӣ. Аспи андеша бо тозиёнаи танз. Территория дар торнигори хусусияш, ки баъдан дар зеҳни хонандагон доман мегустурад.

Ҳабиб Саид: “Мо зодагони ишқем…”

Худнамоӣ ба бисёре аз блогҳо хос аст, вале торнигори тоҷикиву русии нависандаи тоҷик Ҳабиб Саид бештар оламнамоӣ дорад, то шиносоӣ ва таъкид бар ҳувияти худаш. Аммо, албатта, ботини зебои ӯ, муҳаббати бекаронаш ба Тоҷикистон дар ҳар навиштааш худ ба худ ҳувайдо мегардад. Шиори блоги ӯ ин аст: “Мо зодагони ишқем, мо худи ишқем ва ба оғӯши ишқ меравем.” Андарзи як сӯфимашраби муосир.

Устод Абдусалом дар донишномаи синемо

Ҳар китоби энсиклопедӣ ё феҳрасту раддабандиеро бинам, монанди “Ҳазор адиби машҳури ҷаҳон” ё фаразан, “Зеботарин шаҳрҳои олам”, хонданашро аз охир шурӯъ мекунам, зеро ғолибан номи Тоҷикистон ва ё афроду макони марбут ба тоҷикон, агар дар он ҳузур дошта бошанд, ҳатман дар охири номгӯ меоянд. Ин бор ҳам китоби “Синемои ҷаҳон баъд аз соли 1945”-ро ба даст гирифтаму аз сафҳаҳои охираш ба пеш варақгардон кардам.

Зодрӯзи РӮЗнома

Ниҳоят, пас аз танаффуси дарози баробар ба 20 сол Тоҷикистон аз нав соҳиби рӯзнома шуд, яъне соҳиби нашрияе, ки ҳар панҷ рӯзи кории ҳафта ба нашр хоҳад расид. Журналисти саршиноси тоҷик Раҷаби Мирзо ҷасорат нишон дод ва даст ба кори сахту сангине зад. Вақте як шаб пеш аз нашри “Имрӯз News” барои Радиои Озодӣ мусоҳиба медод, вай худ иқрор кард, ки дар баробари масъулияти бузурге қарор дорад.

Мусиқии тоҷик – гӯшти хук?

Насли нави мусулмонони тоҷик зоҳиран мехоҳад, кореро бо мардуми тоҷик бикунад, ки дар вақташ арабҳо натавонистанд, бикунанд. Агар дар ҳақиқат рӯзе ҳокимият ба дасти онҳо биафтад, шакке нест, ҳатман мусиқиро мамнӯъ эълон хоҳанд кард. Ва шояд на танҳо мусиқӣ, балки тамоми мероси фарҳанги миллиро. Ба фикрам, ин на рӯшанӣ, балки торикии имон аст.